เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

บ้านนี้ไม่เหมือนชาวบ้าน

วันก่อนพาที่บ้านำไปกินข้าวที่บางปู

ตอนออกมาก็ไม่ทันได้สำรวจดูว่าบรรดานกนางนวลทั้งหลายยังอยู่ดีที่นั่นหรือเปล่า

เพราะตั้งใจว่าจะพาแม่และน้องๆ ไปหาอะไรทำสนุกๆ ด้วยการให้อาหารเหล่านกน้อยแสนว่องไวเหล่านั้น

ใจก็ภาวนาให้นกพวกนั้นยังอยู่

ปรากฏว่าพาไปถึงก็สมใจ เพราะมองเห็นฝูงนกไล่บินโฉบกากหมูมาแต่ไกล

ถึงจุดก็ให้สาวๆ ลงก่อน

เราก็ไปจอดรถ

ตอนเดินมาก็ซื้อกากหมูมาถือไว้เลยกะจะสนุกสนานเต็มที่

เดินมาถึงปุ๊บ เอ๊ะ! แม่กับน้องๆ เราหายไปไหนหว่า

มองไป มองมา เห็นว่าไปกระจุกกันอยู่ใต้ร่มอันหนึ่ง

“เฮ้ย ไปหลบอยู่ในนั้นทำไม ออกมาดิ หนุกดีนะ”

น้องสาว 1  – “ไม่เอาอ่ะ กลัวขี้นก”

น้องสาว 2 – “เดี๋ยวมือเปื้อน”

แม่ – “มีเชื้อโรคเปล่า เดี๋ยวก่อนเข้าไปกินข้าวต้องล้างมือด้วยนะ ยิ่งไข้หวัดนกอันตรายๆ อยู่”

สรุป…ให้ไปถุงเดียว แถมไม่มีใครมาให้ด้วย เซ็ง

One response

  1. เกด

    ผิดเฮียแหละ ไม่รู้จักสำรวจกลุ่มเป้าหมายซะก่อนเรื่องอื่นเกดไม่ถนัด ถนัดแต่เรื่องกิน เค๊?

    29/01/2009 ที่ 13:01

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s