เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

ผมมีอาม่า 1 คน

วันหนึ่ง ตอนกินข้าวเย็น อยู่ๆ แม่ก็มาคุยจริงจังว่า

อาม่าโทรไปฟ้องป้าที่อเมริกาว่า เปิดกระเป๋าตังค์เราแล้วไม่มีเงินเลย

ด้วยความเป็นห่วง ก็จะเอาเงินให้เราอยู่เรื่อยๆ

เราเห็นเป็นเรื่องตลกๆ เลยส่ายหัวแล้วก็หัวเราะ ว่าอาม่าชอบมายุ่งเราจริงๆ

แต่แม่ก็พูดคำพูดที่ทำให้เราสะอึกไปเหมือนกันว่า

"อาม่าก็แก่แล้ว เขาเห็นอย่างนี้ เขาก็เป็นห่วง ก็อย่าทำให้เขาห่วงสิ 92 แล้วนะ"

จริงสิ…

เราเปลี่ยนความหวังดีของอาม่า ของแม่เป็นความน่ารำคาญตั้งแต่เมื่อไหร่

อาม่าอายุก็ขนาดนี้แล้ว ยังต้องมาห่วงเราอีก

 

หลายเดือนก่อนได้ดูหนัง Memories of Matsuko จากเพื่อนเอามาให้

ตอนนั้นก็ได้สำนึกแล้ว แต่ยังไม่เกิดการกระทำ

พอแม่พูด ก็เหมือนตอกลิ่มลงไปอีกที ย้ำชัดๆ ว่าให้เริ่มกระทำได้แล้ว

 

หันกลับไปมองไกลๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เราห่างจากที่บ้าน

เรียนมัธยม คบเพื่อน แต่ก็ยังไม่กลับดึก

มหาวิทยาลัย เริ่มออกไปอยู่หอกับเพื่อนๆ กลับบ้าง ไม่กลับบ้าง บางอาทิตย์ไม่กลับเลย

ทำงานที่แรก งานตัดต่อข่าว อยู่บ้านนิดหน่อย อยู่บริษัทเยอะ

ทำงานที่ 2 Organizer ช่วงแรกก็กลับบ้านบ้าง แต่พอทำงานไปนานๆ หน้าที่การงานเปลี่ยนไป ก็ไม่เคยกลับบ้านก่อนห้างปิดอีกเลย (การกลับบ้านก่อนห้างปิด เป็นเรื่องยากพอๆ กับเจอสาวน่ารักใน office)

แล้วหลังจากนั้น ก็มีแต่งาน งาน งาน งาน เที่ยว เที่ยว เที่ยว เพื่อน เพื่อน เพื่อน …. บ้าน

แต่ก็ยังได้อาศัยคำพูดที่ว่า "ก็ยังกลับมานอนบ้านทุกวันนะ" เอาตัวรอดไปได้บ้าง ถึงแม้ว่าจะเป็นการกลับมาเพื่อเอาบ้านเป็นที่ซุกหัวนอนก็ตาม

 

หยุดมาดูอาม่าบ้าง ทำไมเราเพิ่งจะเห็นนะ ว่าอาม่าแก่มากแล้ว

แต่ยังขึ้น ลง บันไดอยู่ทุกวัน

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ตื่นนอนและขึ้นนอน

ที่เหลืออีกครั้ง มาดูว่าเราตื่นหรือยัง เพื่อเรียกลงมากินข้าว

ทำอะไรเผื่อไว้ให้เรากิน ทั้งๆ ที่ตัวเองก็กินอะไรได้บ้าง ไม่ได้บ้าง

 

พูดตามตรง…อีกไม่นาน อาม่าก็ไม่อยู่แล้ว

ทำอะไรให้เขาหรือยัง

ทุกวันนี้เลิกงานถ้าไม่มีธุระอะไรก็จะรีบกลับบ้าน ไม่มีการอ้างว่าตอนเย็นรถติด

กลับมาถึงบ้านก่อนอาม่าจะขึ้นนอน คุยกัน นวดให้ ซื้ออะไรมาให้กิน

จะพยายามทำให้ได้มากกว่านี้ จะพยายามเลิกหงุดหงิด จะพยายามอยู่กับอาม่าเยอะๆ

 

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้รู้จักคิด

ดีใจ ที่ได้ทำให้ ตอนที่ยังอยู่ จะได้ไม่ต้องไปร้องไห้สำนึกอะไร ตอนที่เขาไม่อยู่แล้ว

3 responses

  1. เกด

    …….
     
    อืม….

    06/08/2008 ที่ 03:03

  2. หมาน้อย

    เห็นด้วยเพื่อน
    หลังๆเพื่อนตั้งแต่เพื่อนออกจากวีอาร์
    เพื่อนเข้าหาครอบครัวมากขึ้น
    เข้าหาพ่อเข้าหาแม่
    เข้าหาอาม่าเหมือนกัน
    มีเวลา พาอาม่าไปไหนมาไหน
    ทำแล้วมีความสุขมาก
    ไม่ต้องเป็นทุกข์
     
    และผลของการทำดีครั้งนี้
    ส่งผลให้เพื่อนได้งานดีด้วย
    ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เห็นสิ่งที่ดีงาม
    ทำให้ทำแต่ในสิ่งดีงาม
     
    ขอให้เพื่อนนัทมีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต
     

    21/08/2008 ที่ 19:46

  3. nid.....

    อาม่า อายุยืนมากๆ เลยพี่ แสดงว่าสุขภาพยังดีอยู่มาก
     
    ตาเพิ่งเสียไปตอนอายุ 89 ปีที่แล้ว ทักวันนี้ยังคิดถึงท่านอยู่เลยคะ
     
    รุ้สึกว่าเวลาอยู่ด้วยกันน้อยมากๆ
     
    ดูแลช่วงเวลาดีๆ ที่เหลือไม่มาก ของท่านดีๆ นะคะ

    23/08/2008 ที่ 14:05

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s