เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

สิ่งที่ไม่อยากเจอ

เมื่อวานได้เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่กลัวที่สุด…ในชีวิต…

ไปซื้อของ ได้ของมากล่องใกญ่มาก 1 กล่อง
เรียก taxi บอกจุดหมายที่จะไป
ก้าวขาขึ้นรถ แล้วจะเอากล่องนี้วางไว้ที่วางเท้า

ขณะนั้นเอง…

สายตาก็เหลือบไปเห็น…

สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง
ที่มันไม่ควรมาอยู่ที่นี่
สถานที่ซึ่งเคลื่อนไหวตลอดเวลา
สถานที่ซึ่งมีเสียงอึกทึกครึกโครม
สถานที่ที่มีอากาศเย็นจนมันไม่น่าจะขยับตัวได้
สถานที่ที่มีคนเปลี่ยนหน้ากันขึ้นและลงอยู่เรื่อยๆ

สถานที่ที่แคบและหนีไม่ได้ และ…
สถานที่ที่กรู ผม ข้าพเจ้า…อยู่ด้วย

แมลงสาป

ตัวเท่านิ้วโป้ง

ดำเมี่ยม

ตัวแข็ง…เกร็งไว้…เงียบไว้…
ขายกลอยจากพื้น มือยกกล่องของไว้ ไม่กล้าวาง
ขยับตัวให้เบาที่สุด…
ไม่กระโตกกระตาก…
ไม่พูด…
กลัวอะไรไปทำให้ทั่นตกกะใจแล้ววิ่ง…

คนข้างๆ ชวนคุย…
ไม่เข้าหู…
ไม่รู้เรื่องแล้ว…
ตามองไปที่มันอย่างเดียว…



ทำไมแค่ 10 ซอย มันนานนนนนนนนนอย่างนี้ฟระ…
นึกด่าตำรวจที่เปิดไฟแดง
ด่าคนขับที่ไม่ยอมแทรก
ด่าคนขับ (อีกที) ที่ไม่ยอมล้างรถ
และด่าไอ้คนเอามันขึ้นมา…

ใจนึกอยากกระทืบลงไปแรงๆ 1 ที คงโดนและคงตาย
แต่ถ้าไม่โดนล่ะ…หรือโดนแล้วไม่ตายละ…

โอย แค่คิด ขนก็ลุกตั้งชัน…
เหงื่อกาฬแตก…ยิ่งกว่าปวดขี้ตามห้างอีก…

สุดท้าย…ก็มาถึงจุดหมาย
ขอบคุณ…ที่มันไม่ขยับตัว ไม่ทำอะไรวู่วาม
ไม่งั้นกรี๊ดแตกลั่นรถแน่ๆ

ไม่เป็นไร ถึงแล้ว…ลงแล้ว…ไม่เกี่ยวแล้ว…

โอ๊ะ…ข้างหน้า…มีผู้หญิงเรียกรถคันนี้ต่อ…
โอ๊ะ…
โอ๊ะ…
โชคดี…

One response

  1. เกด

    คือกลัวจะแอ๊บแมนต่อไปไม่ไหวว่างั้น? 

    08/08/2007 ที่ 11:31

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s