เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

มาทำงานที่เชียงใหม่ เหมือนไม่ได้ออกไปไหน
 
เช้าวันพฤหัสฯ นั่งเครื่องบินจากกทม.
ทำงานห้างเปิด – ห้างปิด ศุกร์, เสาร์
คืนวันเสาร์นั่งเครื่องกลับกทม. มาทำงานอื่นต่อ
ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน
ไม่เห็นอะไรที่มันเป็นสัญลักษณ์เชียงใหม่เลย
ม.ช., ดอยสุเทพ, ถนนคนเดิน แม้กระทั่งที่ๆ ไม่อยากไปเลย ไนท์ บาร์ซ่าร์
 
แต่ก็พยายามทำใจ…เอาน่ะ…งานเยอะก็ดีแล้ว
 
เดินเล่นอยู่ในสนามบินเชียงใหม่
คนน้อย เงียบ เพราะไม่มี flight แล้ว
มีเสียงโทรศัพท์เข้า…
ภาวนาอย่าให้เป็นกลุ่มเพื่อนที่ไม่อยากให้โทรเข้ามามากที่สุด
แต่พอดูเบอร์คนโทรแล้ว…
"เฮ้ย…อยู่ไหน" เสียงอาจารย์นก
"เออ…กูรู้แล้ว ไปไม่ได้ อยู่เชียงใหม่"
"เหรอ งั้นไม่คุยละนะ"
วันนี้งานแต่งงานของแนน เพื่อนบรอดฯ
เป็นวันรวมตัว
เป็นวันคืนสู่เหย้า
เป็นวันที่จะได้ไปไหว้ลูกเพื่อนๆ
แม้แต่คนที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยตั้งแต่จบ ยังมางานนี้
นัดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ มา 2 เดือนล่วงหน้า
หันไปมองอาคารผู้โดยสารที่ร้างคนอีกครั้ง…
เหงาขึ้นมาจับใจ
กรูมาทำอะไรอยู่นี่วะ
งานจิ๋ม เดือนที่แล้วก็ไม่ได้ไป
เอาตารางงานมากาง
เดือนกรกฎาคมก็จะไม่ได้ไปอีกงาน
ไม่ไหวแล้ว
ไอ้อาจารย์นก เมิงโทรมาทำไมวะ

One response

  1. ..ll.. kOTch

    โห พี่ชาย อย่าทำตัว busy มากนะสิ
     
    ไปบ้างงานบรอดอ่ะ เดี๋ยวเพื่อนลืมหน้าหมด
     
    ว่าแต่เมื่อไหร่พี่ชายจะแต่งงานอ่ะ
     
    น้องรออยู่
     
     
    ปล.เพื่อนๆพี่มีลูกกันหมดแล้ววววว

    07/06/2007 ที่ 20:45

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s