เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

เฮ้อ…เปื่อย…

สืบเนื่องมาจากลุยแดด ลุยฝนกับงาน Concert AF2 ที่เซ้นทรัลพระราม 2 มาเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
(งานนี้เดี๋ยวมาเล่า)
 
ก็ได้ของฝากเป็นแผลร้อนในใต้โคนลิ้นที่สร้างความทรมานสุดๆ แบบพูดไม่ได้ ขยับลิ้นไม่ได้ และกิน…ไม่ได้
กับอาการปวดหัวแต่ตัวไม่ร้อน และไอค๊อก ไอแค๊ก ไอกระด๊อกกระแด๊ก มีเสมหะติดมาให้รำคาญอีก
 
ดังนั้น กลุ่มบุญหนักวันจันทร์ วันมาฆบูชาที่มีการนัดหมายกันไปบริจาคเลือดพร้อมทั้งเที่ยวเตร่ จึงขาดเราไป 1 คน
 
เพราะตื่นเที่ยง ไม่อยากเอาเชื้อบ้าไปแพร่ให้คนอื่นเดือดร้อน
 
งัวเงีย สลึมสลือทั้งวัน จน 6 โมงเย็นก็ (คิดเอาเองว่า) ดีขึ้น จึงจะออกไปข้างนอกซักหน่อย
(อยู่บ้านทั้งวัน มันผิดวิสัย)
 
ว่าแล้วก็อาบน้ำ แต่งตัว พรมน้ำหอม (ที่ตัวเองไม่ได้กลิ่น) ไปเที่ยว…ตั้งฮั่วเส็ง…
 
กะว่าจะหาหนังสืออ่านดีๆ สักเล่ม แล้วนั่งมันยันห้างปิด
 
ถึงปุ๊บแวะร้านหนังสือก่อนอื่นใด เลือกๆ หนังสืออยู่…
 
เคยเห็นร้านหนังสือแบบตั้งหนังสือบนชั้นไหม…
 
เวลาตั้งก็วางหนังสือแนวตั้ง หันปกออก คนซื้อจะได้ดูและเลือกได้สะดวก
 
ชั้นนึงก็วางหนังสือซ้อนๆ กันได้เป็นร้อยเล่ม ดึงออกมาอ่านแล้วเสียบกลับ สะดวกดี
 
ทีนี้ไอ้ชั้นแบบนี้ มันมักจะไม่มีตัวคั่นกันล้ม ปกหนังสือนิตยสารมันก็เคลือบซะลื่นเชียว
 
ดึงออกมาอ่านเล่มที่ 5 เหล่าหนังสือหนักๆ หนาๆ ทั้งหลายก็เปลี่ยนสภาพตัวเองเป็นโดมิโน่
 
มันเริ่มหล่นเล่มแรกก็เล่มถัดจากที่ดึงออกมานั่นแหละ ดันเป็นเล่มริมสุดซะด้วย
 
หล่นจากซ้ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 
ไปขวาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 
อารมณ์นี้หายสลึมสลือเป็นปลิดทิ้ง พยายามรั้งหนังสือเล่มที่เหลือเอาไว้
 
แต่มันซ้อนกัน…
 
มันจับยาก…
 
แล้วมันก็สูงด้วย…
 
หนังสือจึงร่วง…และไหล…ลงมาตามแขน..ไหลกองมาหาที่หยุด…ซึ่งก็คือหน้ากรู…….
 
ตอนนี้มองอะไรไม่เห็นแล้ว เพราะหนังสือบังไว้หมด
 
ขยับก็ไม่ได้ เพราะถ้าปล่อยมือ มันร่วงหมดชั้นแน่ๆ
 
เข้าใจแล้ว…ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด…
 
จนเจ้าของร้านมาสะกิด ปล่อยมือเถอะค่ะ เดี๋ยวจัดเอง
 
เหมือนพระมาโปรด เลยปล่อยมือทันที "โครม"
 
คนทั้งร้านหันมามอง…มองนานแล้ว ตั้งกะเล่มแรกมันร่วงแล้ว
 
ยืนมองเจ้าของร้านเก็บหนังสือด้วยความสำนึก สลึมสลือด้วย ไม่ได้ช่วยนะ ยืนดู
 
เก็บเสร็จถึงค่อยบอกเสียงอ่อยๆ "ขอโทษครับ"
 
อ้าว มีหนังสืออยู่ในมืออยู่เล่มนึงนี่หว่า มาจากไหนกันฟระ…อิ๊บอ๋าย…ที่เดิม…
 
ที่สำคัญ มันไม่ใช่หนังสือที่จะซื้อซะด้วยสิ เอาไงดีวะเนี่ย แอบๆ หยิบเอาไปเสียบคืนที่เดิม
 
หลังจากที่เจ้าของร้านเดินออกไปแล้ว…กลัวมาก…กลัวมันร่วงลงมาอีกรอบ…
 
เฮ้อ..เปื่อย…
 
แต่บรรยากาศเมื่อคืน…ดีมาก
 
ไฟถนนส้มๆ หมอกนิดๆ เหงาโคตรๆ ฮือ ฮือ…

2 responses

  1. Dhaneht

    ป่วยวันมาฆะบูชา
     
     
    แล้วก็มาหายวันวาเลนทายยยยยยยย
     
    หึ หึ

    14/02/2006 ที่ 21:45

  2. เกด

    โว้วววว
     
     
     
    คมมาก
     
     
     
    "ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด"

    15/02/2006 ที่ 01:53

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s