เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

เรื่องราวบนเส้นทาง

คืนหนึ่งบนรถไฟฟ้า
"ฮัลโหล…ใครน่ะ"
"อะไรนะ…ใครน่ะ" เสียงดังขึ้น
"ใครน่ะ…" เสียงดังมาก ผมฟัง walkman นั่งห่างมา 5 คนยังได้ยิน
 
ถึงตอนนี้ เสียงในรถเริ่มเบาลง คงเป็นเพราะอยากรู้แล้วว่า…เออ…มันป็นใคร
 
"ไผ่เหรอ…ไผ่ไหน…
"ไผ่ไหน ก็ไม่รู้จักคนชื่อไผ่นี่หว่า"
"ไผ่…ที่รับปริญญา…ไผ่ไหนวะ…"
…เอ่อ น้องเขาไม่รู้จักน่ะครับ
"อะไรนะ บุ้ง…"
…อ้าว เปลี่ยนชื่อแล้ว
"บุ้งไหน…"
"บุ้ง…บุ้ง นิเทศน์…"
…ไม่รู้จักอีก…
"ใครวะบุ้ง"
…เสียงคนในรถไฟฟ้าเงียบสนิทพร้อมทั้งเอาใจช่วยว่าน้องจะจำได้ไหม
"กุ๊ก…"
…ชื่อที่ 3 !!!
"กุ๊ก…กุ๊กไหน"
…ถึงตอนนี้คนในรถชักไม่มั่นใจแล้วว่า
…ไอ้คนโทรมามันโทรผิด หรือ
…มึงความจำเสื่อมกันแน่
"ตกลงกุ๊กไหนวะเนี่ย…"
พี่คนที่โทรมาครับ พี่เฉลยๆ ไปเหอะครับ ผมแน่ใจแล้วว่าน้องเขาจำใครไม่ได้สักคนแน่ๆ ครับ
 
สุดท้ายก็ลงรถก่อนที่จะได้รู้ว่าตกลงน้องเขารู้จักไอ้เจ้าคนที่โทรมาหาได้ไหม

2 responses

  1. เกด

    5555

    23/01/2006 ที่ 19:39

  2. Inthira

    ขำอะ ขำจิงๆนะ

    24/01/2006 ที่ 09:54

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s