เล่าเรื่อง เรื่อยเปื่อย

วันสุดหฤโหดผ่านไปอีกวัน

เมื่อวาน…มีโปรแกรมแน่นเอี้ยดทั้งวัน
ตั้งกะเช้า ต้องไปเตะบอล BroadCup ประจำภาควิชา ที่มหาลัย ที่รังสิต

9 โมงเช้า เตะถึงบ่าย 3 โอ้…ทำงานทำการ ทำงานบ้านน่ะเคยขยันอย่างนี้ไหม
ละอายใจตอนประกาศชื่อทีม
"ต่อไปเป็นการแข่งขันระหว่าง ทีมรุ่นพี่เลขตัวเดียว (เรารุ่น 4) กับน้องรุ่น 14"
โอ้ แม่เจ้า ห่างกัน 10 ปี
"ต่อไปเป็นการแข่งขันระหว่าง ทีมรุ่นพี่เลขตัวเดียว (เรารุ่น 4) กับน้องรุ่น 17"
โว๊ย…นี่ห่าง 13 ปี
"พี่…ตอนพี่เรียนที่นี่น่ะ น้องรุ่นนี้มันยังเล่นวิ่งไล่จับ หัดขี่จักรยานกันอยู่เลยนะพี่"
เออ…กรูรู้แล้วว่ากรูแก่ ไอ้เพื่อนรุ่นเดียวกันที่แสนดี ก็ไม่มีใครไปสักคน ตัวสำรองก็ไม่มี
…เหนื่อยมาก เหนื่อยแทบตาย ที่ต้องมาวิ่งไล่กับเด็กอายุต่างกัน 10 ปีกว่าๆ
น้องเอาแรงมาจากไหนกันคร้าบบบบบบ
แล้วก็เตะเที่ยง กลางแดดเปรี้ยงๆ…
ไม่เหนื่อยกันเลยหรือไงคร้าบบบบบ
เตะเสร็จก็ไม่มีที่หลบแดด นอนมันกลางแดดนั่นละวะ
สรุป แพ้ 1 ชนะ 1 เสมอ 1 เสมอตัว กลับ
 
จบไป 1 บึ่งรถข้ามกทม.ไปต่อที่ถนนประชาอุทิศ สะพานพระราม 9
เพื่อไปงานแต่งงานพัชรา เพื่อนร่วมรุ่น
ไปเพราะถูกมอบหมายให้เป็นประชาสัมพันธ์งานนี้
ไปเอาหน้านิดหน่อย ทำงานนะ ทำงาน
งานแบบอิสลาม ง่ายๆ จัดที่บ้าน น่ารักๆ สนุกๆ ไปเหมือนรวมรุ่นงานเลี้ยงคืนสู่เหย้า
เพราะมาถึงยังไม่ได้ทักแม่เจ้าสาวเลย เม้าท์แตกกะเพื่อนซะแล้ว
พัชบอกว่า ถ้าเพื่อนๆ ยังมาไม่ถึง 10 8น ยังไม่ตั้งอาหาร โอ้…หิวนาเว้ย
กินๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่อิ่ม เพราะกลัวหลับ ยังต้องข้ามผากไปอีกที่ กลับ
เพื่อนก็ไม่ไปลา พ่อแม่ก็ไม่ไปไหว้ ดีมะ เพื่อนอย่างนี้
 
งานสุดท้าย ไปที่ Plaza Athenee เพื่อนสวนกุหลาบแต่งงาน คุณเอกณัติ
หนอย แต่งซะหรู ดีนะ วันอาทิตย์ ไม่งั้นคงไม่ได้ไปแน่ เกลียดรถติด
ขึ้นทางด่วน…ไปลงสุขุมวิท…ไหนหว่า สุขุมวิท…อือ…อือ…ชิบหาย…หลง
ไปถึงบางนาซะงั้น…เฮ้อ อยากไปหาใครหรือเปล่าวะเนี่ย
ย้อนกลับอีก ทำท่าว่าจะได้ขับรถ 200 โลสมใจแล้วไหมล่ะ
ก่อนถึงโรงแรมโทรหาเพื่อนก่อน
"เฮ้ย เป็นไงบ้างวะคนเยอะไหม…"
"ก็เยอะว่ะ มาเร็วๆ เว้ย ไม่มีเพื่อนคุย"
"แต่งตัวยังไงกันมั่ง"
"ไม่มีอะไรมากเว้ย เอาแค่ผูกไทค์เส้นเดียว สูทไม่ต้อง"
"!!!!!!!!" "พ่อมึง…กรูมีแต่กางเกงแสล็คกะรองเท้าแตะ เพราะหยิบรองเท้ามาผิด แล้วก็เสื้อยืด ได้ไหม"
"………………… กรูว่ามึงควรจะผูกไทค์…………"
"ชิบหาย งั้นกลับดีไหมเนี่ย"
ว่าแล้วก็จอดรถลงไปค้นหาเสื้อผ้าตกค้างเก่าๆ ที่อยู่ในรถ ได้มาเท่าที่เห็นในรูปนี่แหละ
ขึ้นไป…งานมันหรูจริงๆ ด้วย แต่งกะลูกสาวตระกูลหวั่งหลี โอ้…แม่เจ้า
แต่ก็ยังดี เพื่อนมันยังปลอบใจ "ไม่เป็นไรเว้ยนัท มีคนทุเรศกว่ามึงอีก"
ก็แปลว่าเราก็ยังทุเรศน่ะแหละ ใช่ไหม
</FONT
กินๆๆๆๆๆ คราวนี้ไม่กลัวง่วงแล้ว กลัวโดนด่านจับแอลกอฮอล์มากกว่า
ไปขอใบอนุญาตจากตำรวจที่มาคุ้มกันดีไหม ว่ามางานนี้นะ เมาเพราะงานนี้นะ
 
กลับบ้านนนนนน บ้านแสนสุข
 
ยินดีกับทุกคนที่ได้แต่งงานนะครับ ยินดีด้วย

4 responses

  1. Dhaneht

    แล้วเมื่อไหร่จะถึงคิวพี่ผมล่ะจะบินกลับไปประคอง ทั้งบ่าวสาว ตอนขึ้นเวทีกล่าวขอบคุณเล้ยยยยยยยยยยยยยยย(ต้องประคอง เพราะคงขึ้นเวทีกันม่ายไหว..อุ อุ อุ)

    16/01/2006 ที่ 21:48

  2. Tanat

    ไม่ต้องห่วง ถ้าได้แต่ง มึงต้องกลับมาแน่แต่…ใครจะแต่งก่อนวะ…รอยาโยยไหม…หุหุหุ

    16/01/2006 ที่ 23:35

  3. เกด

    เออ ทุเรศจริง

    18/01/2006 ที่ 02:34

  4. เกด

    เห้ย! ไรฟะ! ยังพิมพ์ไม่เสร็จว่อย!!ไรเนี่ย blog นี้จำกัดตัวอักษรด้วยหรือไงยังพิมพ์ไม่ทันเสร็จก็งุบงิบ ๆ พับลิชซะงั้น (บ่นๆๆๆๆๆๆ)ลืมไปแล้วด้วยว่าจะพูดไร ชิ! blog บ้า

    18/01/2006 ที่ 02:36

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s